Choroba pani Barbary Kaczorowskiej-Nosal z Gdańska zaczęła się niewinnie. W sierpniu 1999 pracowała na dopiero co kupionej przez rodzinę działce. Pomagała przy wykopywaniu stawu i urządzaniu ogródka. Następnego dnia rano poczuła, że pod lewą pachą coś jej przeszkadza i pobolewa.

Była pewna, że przesiliła rękę podczas wynoszenia ziemi.

Nic bardziej naturalnego, każdemu się zdarza.

Trzy razy między Niebem a Ziemią

Państwo Kwidzinscy wyjechali do Niemiec piętnaście lat temu. Przez 12 lat prowadzili na obczyźnie spokojne życie. Praca, dom, dzieci. Pan Tadeusz jest kierowcą autobusowym, a pani Barbara pracowała w służbie zdrowia. Codziennie stykała się z dziesiątkami chorych i opiekowała nimi. Co pół roku musiała więc przechodzić kontrolne badania. I właśnie podczas tych badań, trzy lata temu, dowiedziała się, że jest chora. Ciężko chora.

Zaniedbany, przedwojenny dom na skraju Lubania Śląskiego. Obdrapana klatka, drewniane schody, wszędobylski zapach kotów. Mieszkanie na samej górze, na poddaszu. Drzwi otwiera mała dziewczynka.

- Nazywam się Julita - przedstawia się nieśmiałym, cichym głosem.

- Julita Kałużyńska? - upewniam się jeszcze.

- Tak, to ja.

- To świetnie. To znaczy, że trafiliśmy, że jesteśmy na miejscu...